Zonder aanpassing verzuip je

25 juni 2015

Transitie? Waarom gebruiken we die term eigenlijk? Het is nu eenmaal regel dat alles verandert en het heeft geen zin je daartegen te verzetten. De hele evolutie leert ons dat wie wil blijven leven beter kan leren zwemmen. Naarmate patiŽnten meer beslissen zal je je als zorgverlener aan moeten passen aan wat de gebruiker van de zorg wil. Transitie suggereert me teveel dat er een keus is tussen ik wil veranderen en ik moet veranderen. 

In de wachtkamers in ons land zitten de gevolgen van vergrijzing en leefstijlziekten te wachten op hun beurt. Internationale organisaties spreken over een globale epidemie van chronische niet overdraagbare aandoeningen. Volgens het CBS zullen mannen 42 jaar van hun leven en vrouwen zelfs 48 jaar van hun leven ťťn of meer van die chronische aandoeningen hebben. Dat kun je niet altijd maar blijven behandelen als een individueel probleem. Het is een maatschappelijk probleem dat we zo zijn gaan leven dat chronische ziekten vanzelfsprekend zijn geworden. Werkers in de zorg kunnen niet denken dat het ze niet aangaat en het voorkomen van deze problemen terzijde schuiven alsof het de verantwoordelijkheid van iemand anders is. Zij moeten wel mee gaan doen of ze willlen of niet.

Mijn oog valt op een artikel in de Economics & Human Biology van maart 2015 dat laat zien dat als huisartsen vaker advies geven over gewichtstoename en voldoende beweging, ze uitleggen hoe een en ander samenhangt met hoe we eten en wat voor rol stress daar weer bij speelt, hun patiŽnten meer gewicht verliezen dan degenen die hun zorg hebben toevertrouwd aan een hulpverlener die vindt dat het zijn taak niet is.

Mijn andere oog valt op een artikel in de JAMA Internal Medicine van 15 juni 2015 over hoe huisartsen die met hun patiŽnten praten over stoppen met roken en ook suggesties doen over hoe ze daar bij kunnen helpen een gunstige invloed hebben op het gedrag van hun patiŽnten.

Begrijp me goed: het is niet zo dat het alle problemen in een keer oplost. Daarvoor is de verandering in leefstijl die we de afgelopen vijftig jaar hebben doorgemaakt te groot en gecompliceerd, maar alle beetjes helpen. Ook de beetjes die een arts bij kan dragen. De uitdaging verandert, het belang van preventie wordt steeds groter, je zult je aan moeten passen. 

Natuurlijk nascholingscursussen, symposia liefst geaccrediteerd vanwege de punten, dat is allemaal prima. Maar als je kunt graag ook je creativiteit inzetten. In de Verenigde Staten houden sommige artsen spreekuur in een park in de buurt en spreken ze met hun patiŽnten terwijl ze een rondje lopen. De patiŽnt weet precies wanneer het consult voorbij is: als ze terugkomen bij het startpunt staat daar al weer een andere patiŽnt te wachten. Een arts stelde onlangs naar aanleiding van een lezing van me voor voortaan met de patiŽnten door de ziekenhuisgangen te gaan lopen tijdens het afnemen van de anamnese. Een fietshometrainer tijdens het consult is ook een leuk idee.

Transitie betekent je vooral aanpassen aan de realiteit van de uitdagingen in de zorg. Voor wie nog twijfelt, hier ook nog goed advies van ome Bob: Come gather 'round people - Wherever you roam - And admit that the waters - Around you have grown - And accept it that soon - You'll be drenched to the bone. - If your time to you - Is worth savin' - Then you better start swimmin' - Or you'll sink like a stone - For the times they are a-changin'.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Geef mij tijd

Het is september en de vrijwilligers van het Koningin Wilhelmina Fonds voor de kankerbestrijding (KWF) komen langs met de collectebus. Het kan niemand ontgaan zijn. Radio- en televisiespotjes dringen zich aan je op. En waar je maar kijkt maken spandoeken en affiches ons erop attent. GEEF MIJ TIJD. Daarbij wordt meestal ook een portret getoond van iemand met kanker. Ik had zelf ook op zoín foto gekund, maar ik heb nu al vijftien jaar die op hol geslagen cellen en vind eigenlijk dat me sinds de diagnose al verrassend veel tijd is gegund. Daar klaag ik dus niet over. Langzaam aan beweeg ik me naar het moment dat de kanker me de baas is, maar zo ver is het nog niet. Wel heeft de behandeling van de kanker mijn leven danig ontwricht. Niet alleen dat van mij. Mijn vrouw moest op haar vijftigste ook wennen aan een heel andere man in huis. Elke keer dat ik langs een KWF affiche kom denk ik: GEEF MIJ KWALITEITTIJD.
Meer

Reageer |  reacties

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ĎVeiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteitení dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om Ė in het geval van een ernstig incident of calamiteit Ė een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten