Zonder aanpassing verzuip je

25 juni 2015

Transitie? Waarom gebruiken we die term eigenlijk? Het is nu eenmaal regel dat alles verandert en het heeft geen zin je daartegen te verzetten. De hele evolutie leert ons dat wie wil blijven leven beter kan leren zwemmen. Naarmate patiŽnten meer beslissen zal je je als zorgverlener aan moeten passen aan wat de gebruiker van de zorg wil. Transitie suggereert me teveel dat er een keus is tussen ik wil veranderen en ik moet veranderen. 

In de wachtkamers in ons land zitten de gevolgen van vergrijzing en leefstijlziekten te wachten op hun beurt. Internationale organisaties spreken over een globale epidemie van chronische niet overdraagbare aandoeningen. Volgens het CBS zullen mannen 42 jaar van hun leven en vrouwen zelfs 48 jaar van hun leven ťťn of meer van die chronische aandoeningen hebben. Dat kun je niet altijd maar blijven behandelen als een individueel probleem. Het is een maatschappelijk probleem dat we zo zijn gaan leven dat chronische ziekten vanzelfsprekend zijn geworden. Werkers in de zorg kunnen niet denken dat het ze niet aangaat en het voorkomen van deze problemen terzijde schuiven alsof het de verantwoordelijkheid van iemand anders is. Zij moeten wel mee gaan doen of ze willlen of niet.

Mijn oog valt op een artikel in de Economics & Human Biology van maart 2015 dat laat zien dat als huisartsen vaker advies geven over gewichtstoename en voldoende beweging, ze uitleggen hoe een en ander samenhangt met hoe we eten en wat voor rol stress daar weer bij speelt, hun patiŽnten meer gewicht verliezen dan degenen die hun zorg hebben toevertrouwd aan een hulpverlener die vindt dat het zijn taak niet is.

Mijn andere oog valt op een artikel in de JAMA Internal Medicine van 15 juni 2015 over hoe huisartsen die met hun patiŽnten praten over stoppen met roken en ook suggesties doen over hoe ze daar bij kunnen helpen een gunstige invloed hebben op het gedrag van hun patiŽnten.

Begrijp me goed: het is niet zo dat het alle problemen in een keer oplost. Daarvoor is de verandering in leefstijl die we de afgelopen vijftig jaar hebben doorgemaakt te groot en gecompliceerd, maar alle beetjes helpen. Ook de beetjes die een arts bij kan dragen. De uitdaging verandert, het belang van preventie wordt steeds groter, je zult je aan moeten passen. 

Natuurlijk nascholingscursussen, symposia liefst geaccrediteerd vanwege de punten, dat is allemaal prima. Maar als je kunt graag ook je creativiteit inzetten. In de Verenigde Staten houden sommige artsen spreekuur in een park in de buurt en spreken ze met hun patiŽnten terwijl ze een rondje lopen. De patiŽnt weet precies wanneer het consult voorbij is: als ze terugkomen bij het startpunt staat daar al weer een andere patiŽnt te wachten. Een arts stelde onlangs naar aanleiding van een lezing van me voor voortaan met de patiŽnten door de ziekenhuisgangen te gaan lopen tijdens het afnemen van de anamnese. Een fietshometrainer tijdens het consult is ook een leuk idee.

Transitie betekent je vooral aanpassen aan de realiteit van de uitdagingen in de zorg. Voor wie nog twijfelt, hier ook nog goed advies van ome Bob: Come gather 'round people - Wherever you roam - And admit that the waters - Around you have grown - And accept it that soon - You'll be drenched to the bone. - If your time to you - Is worth savin' - Then you better start swimmin' - Or you'll sink like a stone - For the times they are a-changin'.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Staat de patiŽnt wel centraal?

Enige tijd geleden sprak ik een vrijgevestigd klinisch psychologe over haar ervaringen binnen de geestelijke gezondheidszorg. Zij vertelde over een depressieve patiŽnte die zij wilde verwijzen naar de crisisdienst van de regionale GGZ-instelling. Zij vertelde dat zij deze patiŽnte niet kon/mocht doorverwijzen, dat de huisarts dat moest doen, maar dat die op vakantie was en zijn waarnemer de patiŽnte eerst wilde zien voordat hij zou kunnen doorverwijzen, dat deze waarnemer deze patiŽnte niet wilde doorverwijzen, omdat hij het met de diagnose niet eens was, dat de psychologe de patiŽnte toen presenteerde aan een bevriende psychiater, die patiŽnte vervolgens terstond verwees naar de crisisdienst, die de patiŽnte tijdelijk in behandeling nam, en om het af te sluiten niet met de klinisch psychologe, de behandelaar overlegde maar met de bevriende psychiater, die de patiŽnte na ťťn gesprek had doorverwezen, en haar nauwelijks kende.
Meer

Reageer |  reacties

Millennials missen een ontwikkeld backoffice

De Facebookgeneratie ofwel de millennials (geboren tussen 1980 en 2000) overbevolken onze GGZ. In tien jaar tijds nam bij deze generatie het slikken van antidepressiva met 40% toe. 72.000 zitten er vanwege arbeidsongeschiktheid thuis; in grote meerderheid gaat het om psychische themaís. In de GGZ trakteren wij ze op een etikettenepidemie: dyslexie, ADHD, ADD, hoogbegaafdheid, PTSS, autisme, Asperger, NLD, dyscalculie, borderline.
Meer

Reageer |  reacties

Voorkůmen is beter dan genezen

Denkt u eens na over het volgende rijtje: een jurist, een kantoorbeambte cq boekhouder, een rechtsgeleerde, een leraar, een voormalig metaalarbeider en vakbondsbestuurder, een arts, een jurist, een scheikundige, een voormalig secretaresse, een politicoloog en jurist, een TV-producer, een arts, een econoom, een historicus annex internationale betrekkingen-expert, een socioloog en een politicoloog. Weet u al waar ik op doel? Dat is de achtergrond van de ministers die de afgelopen 40 jaren Volksgezondheid in hun portefeuille hebben gehad.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten