Stemadvies

9 maart 2017

Het zijn verwarrende tijden, waarin niemand meer schijnt te weten wat waar is en wat niet, wat hij of zij moet vinden van wat de media ons voorschotelen en al helemaal niet meer kunnen beslissen op wie en wat we moeten stemmen. Zie toch de acteurs hun best doen om onze aandacht te krijgen: de schreeuwlelijken, de jongens die altijd lachen alsof er niets aan de hand is, de jonge goden met hun nieuwe beloften, de onruststokers, de volksliedminnaars, de mannenbroeders die geen stap willen wijken. Het zijn allemaal jongens, behalve Marianne die van dieren houdt. Ik weet het echt niet, ben zwevend en weet dat resultaten behaald in het verleden geen garantie voor de toekomst bieden. 

Ik ben daarom de laatste om u een stemadvies te geven, maar misschien kan ik u verleiden om onze gezondheid bij de keuze in het stemhokje te betrekken. 

Als geen ander besef ik dat gezondheid een ideaal is en geen realistisch doel, maar we hebben een kompas in het leven nodig om tenminste iets te bereiken. Bestaat er onafhankelijke kennis over het rendement van interventies die veel gezondheidswinst oplevert? Ik zet in op vaccinatie, maar er zal wel geen politicus zijn die dat wil afschaffen. Stoppen met roken. Dat betekent ook een gegarandeerd succes voor gezondheidsverbetering. Voor mannen nog dit: ga trouwen, want je leeft gemiddeld 5 jaar langer. Uiteraard valt dat laatste niet via het stemhokje te regelen en voor vrouwen levert het huwelijk voor wat betreft de levensduur verdraaid weinig op. 

Maar laten we het niet al te moeilijk maken. Wat mag je concreet van politici verwachten op het gebied van care, cure, betaalbaarheid en de toekomst? 

Die care en cure moet je los halen omdat het om verschillende doelgroepen en leeftijden (stemmers) gaat. Cure is de garage waar je je auto naartoe brengt. Daar moet je gekeurd, behandeld of gerustgesteld worden. Wat mag dat kosten en zijn de behandelingen die aangeboden worden ook noodzakelijk? Het is niet moeilijk om daar een goed idee over te krijgen. Er zijn veel gegevens over en je kunt landen met elkaar vergelijken. Nederland doet het op die lijstjes meestal niet slecht.

De grote uitdaging licht bij de Care, de zorg voor lichaam en geest die geplaagd worden door chronische niet-overdraagbare aandoeningen waar de cure-kant niet zoveel mee kan. Er is zoveel pijn bij de mensen die het niet getroffen hebben in het leven, een blijvende ziekte of handicap hebben, die ouder zijn geworden zonder dat ze het doorhadden, eenzaam zijn, dement geworden. Wij allemaal zullen die leeftijd bereiken. We hebben allemaal zorg nodig en er is elk jaar meer zorg nodig. Daarom is Care een diep kostengat en als ik naar politici luister dan discussiŽren ze alleen nog over kosten en beloven allemaal dat de kwaliteit beter zal worden als zij het voor het zeggen hebben. Betogen waarin meer dan vijf keer de termen ‘betaalbare zorg’ of ‘marktwerking in de zorg’ voorkomen wil ik niet meer horen. Gebruik voortaan maar ‘verantwoordelijkheid’, ‘mededogen’ en ‘menselijkheid’.

Zelf zou ik willen stemmen op een partij die me kan beloven dat ze alles, alles zal doen om onze leefwereld vanzelfsprekend gezonder te maken. Een partij die zorgt dat kinderen niet meer zo gemakkelijk beginnen te roken om 40 jaar later in een ziekenhuisbed te sterven. Ik wil een partij die wetenschappelijk inzicht heeft over hoe de klimaatverandering de gezondheid van mijn kinderen en kleinkinderen zal ondermijnen als we niet iets doen. Een politiek die beweging en gezonde voeding aan ons teruggeeft (mijn land hoef ik niet terug hoor, want het is nooit van mij geweest). Ik wil niet leven in steden die niet voor kinderen zijn gemaakt, spelen tussen teveel auto’s, waar we eten om te consumeren en niet om ons te voeden. 

Stem voor gezondheid.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Een zondebok aanwijzen helpt niet

In het boek ĎVeiligheid in de ggz. Leren van incidenten en calamiteitení dat psychiater Alette Kleinsman en calamiteitenonderzoeker Nico Kaptein onlangs publiceerden, komen drie lessen steeds weer terug. Een: het helpt niet om Ė in het geval van een ernstig incident of calamiteit Ė een zondebok te zoeken, want fouten worden gemaakt als sluitstuk van een proces waaraan allerlei professionals een bijdrage leveren. Twee: zorg voor een open cultuur waarin iedereen zich vrij voelt om elkaar aan te spreken. En drie: zorg ervoor dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor veiligheid.
Meer

Reageer |  reacties

Duizend bloemen, een paar teveel

Hoogleraar Jim van Os sprak recent in NRC Handelsblad zijn zorg uit over de achteruitgang van de psychiatrie in Nederland. Het toenemend aantal gevallen van euthanasie bij mensen met ernstige psychische aandoeningen is daar volgens hem een symptoom van. De verwaarlozing kost mensenlevens. Hij bepleit een focus op persoonlijk herstel. Marian Draaisma van zorginstelling Pluryn klaagde in dezelfde week in het AD over een verschuiving van werkzaamheden van de jeugdpsychiatrie naar de jeugdzorg. Dit verklaart volgens haar waarom het aantal suÔcides bij de betrokken jongeren nog nooit zo hoog is geweest. Ook hier gaat het om vragen over leven en dood. De oplossing ligt hier in de handen van gemeenten. En GGZ-instelling Emergis in Zeeland dreigde eind augustus met een behandelstop voor de rest van dit jaar. De zorgverzekeraar heeft te weinig zorg ingekocht.
Meer

Reageer |  reacties

FACT-werk en specialistische zorg in ťťn team

ĎBinnen GGZ Noord-Holland-Noord hebben we drie programmaís geschreven die de komende drie jaar hun beslag moeten krijgení, vertelt Marijke van Putten, lid van de raad van bestuur. ĎVoorheen werkten we via twee sporen: de FACT-teams en diagnostisch gerichte specialistische teams. Deze voegen we samen tot geÔntegreerde teams die wijk- en herstelgericht zijn. Teams met ervaringsdeskundigen en IPS-medewerkers die mensen begeleiden naar werk, maar ook met specialistische behandelkennis.í
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten