Goede specialisten solliciteren op eigen kracht en werken dus niet samen!

5 april 2012

Het subthema van dit forum is momenteel “professionaliteit en samenwerken” met daarbij de vraag wat effectief samenwerken in de weg staat. Als oud HRM professional kwam ik regelmatig in aanraking met zaken die zowel de search als het onderwerp samenwerken betroffen. Daarbij kreeg ik regelmatig de opmerking te horen dat, “Goede specialisten op eigen kracht solliciteren” en geen gebruik zouden maken van een searchbureau. Eigen kracht is in dit verband geen gebruik maken van de kracht van anderen en is in die zin dus niet samenwerken.

Waarom zouden sommige maatschappen denken dat een sollicitatie met gebruikmaking van een searchbureau minder krachtig is? Heeft het iets te maken met het idee dat op eigen kracht, per definitie sterker is? Dus hoe minder hulp hoe sterker? Wat zit er achter een dergelijke redenering?

Uit diverse onderzoeken onder medisch specialisten komt naar voren dat er onder hen een machocultuur heerst. Zo was er enige jaren geleden een onderzoek naar burn-out onder medisch specialisten. De uitkomst was dat zo ongeveer een derde daar tegenaan zat, maar ook dat zij er goed tegen konden. Dus met andere woorden, “Wij hebben het erg moeilijk, maar zijn sterk en kunnen het aan”. Klopt dit, of is dit zelfoverschatting van een groep die heeft geleerd om vooral sterk te zijn en geen “zwakte” te tonen? Een overblijfsel uit oude tijden? Ik heb lang geleden in een ziekenhuis een zelfde opmerking gehoord van een bestuurder. Hij zou geen enkele behoefte hebben aan training en/of coaching want als dat nodig zou zijn, dan was hij geen bestuurder geweest.

Is dit beroepsdeformatie? Dokters verlenen hulp aan zieke mensen. Is in hun ogen hulp vragen daarmee gerelateerd aan zwakte? Zelfs, als je zo redeneert zou je toch ook moeten concluderen dat die hulp iemand weer beter en dus sterk maakt?

In andere sectoren heeft men dit denken lang geleden al achter zich gelaten en weet men dat het geen teken van zwakte is om hulp te accepteren. Hulp maakt je niet zwak maar juist sterker. De topmanager heeft een coach die spiegelt en het denken verder ontwikkelt. In andere sectoren maakt men juist bij de zwaarste functies gebruik van searchbureaus. Wat hebben die bureaus dan te bieden?

Ook search is een vakgebied voor specialisten. Want iedereen kan een advertentie plaatsen en kijken of er reacties komen en iedereen kan dan met de kandidaten een gesprek aangaan. Maar wie kan interessante kandidaten in stilte en vertrouwen benaderen en vervolgens in gesprekken de juiste personen overtuigen om er voor te zorgen dat je geen goede kandidaten mist? En in het geval van medisch specialisten, met het kleine aantal van geÔnteresseerden, wie kan door middel van gesprekken goed beoordelen of de gezochte kandidaat echt past binnen de maatschap? Het is al moeilijk om de kwaliteiten te beoordelen maar hoe een nieuwe collega zich zal ontwikkelen en blijvend zal passen in de maatschap is nog veel lastiger. En daar heb ik na bijna 40 jaar werkervaring vele slechte voorbeelden van gezien. En maatschappen die na enige tijd met de handen in het haar zaten omdat ze de nieuwe collega toch niet zo goed hadden ingeschat. Daarnaast is de anonimiteit voor een startend specialist ook van belang. Zonder dat de naam al bekend is kan hij of zij zich oriŽnteren op een nieuwe plek. De topmanagers van deze wereld maken daar al jaren gebruik van.

Dus “Goede specialisten solliciteren op eigen kracht, maar topmaatschappen laten zich bijstaan door adviseurs die “gelukkig meer verstand” van search hebben”.

drs F.J. Spiering
Spiering advies

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Staat de patiŽnt wel centraal?

Enige tijd geleden sprak ik een vrijgevestigd klinisch psychologe over haar ervaringen binnen de geestelijke gezondheidszorg. Zij vertelde over een depressieve patiŽnte die zij wilde verwijzen naar de crisisdienst van de regionale GGZ-instelling. Zij vertelde dat zij deze patiŽnte niet kon/mocht doorverwijzen, dat de huisarts dat moest doen, maar dat die op vakantie was en zijn waarnemer de patiŽnte eerst wilde zien voordat hij zou kunnen doorverwijzen, dat deze waarnemer deze patiŽnte niet wilde doorverwijzen, omdat hij het met de diagnose niet eens was, dat de psychologe de patiŽnte toen presenteerde aan een bevriende psychiater, die patiŽnte vervolgens terstond verwees naar de crisisdienst, die de patiŽnte tijdelijk in behandeling nam, en om het af te sluiten niet met de klinisch psychologe, de behandelaar overlegde maar met de bevriende psychiater, die de patiŽnte na ťťn gesprek had doorverwezen, en haar nauwelijks kende.
Meer

Reageer |  reacties

Millennials missen een ontwikkeld backoffice

De Facebookgeneratie ofwel de millennials (geboren tussen 1980 en 2000) overbevolken onze GGZ. In tien jaar tijds nam bij deze generatie het slikken van antidepressiva met 40% toe. 72.000 zitten er vanwege arbeidsongeschiktheid thuis; in grote meerderheid gaat het om psychische themaís. In de GGZ trakteren wij ze op een etikettenepidemie: dyslexie, ADHD, ADD, hoogbegaafdheid, PTSS, autisme, Asperger, NLD, dyscalculie, borderline.
Meer

Reageer |  reacties

Voorkůmen is beter dan genezen

Denkt u eens na over het volgende rijtje: een jurist, een kantoorbeambte cq boekhouder, een rechtsgeleerde, een leraar, een voormalig metaalarbeider en vakbondsbestuurder, een arts, een jurist, een scheikundige, een voormalig secretaresse, een politicoloog en jurist, een TV-producer, een arts, een econoom, een historicus annex internationale betrekkingen-expert, een socioloog en een politicoloog. Weet u al waar ik op doel? Dat is de achtergrond van de ministers die de afgelopen 40 jaren Volksgezondheid in hun portefeuille hebben gehad.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten