Maak gebruik van je gevoel

25 april 2013

Om de veiligheid van de patiŽntenzorg te verhogen is het nodig dat de communicatie tussen de patiŽnt en zijn arts wordt verbeterd. Dat weet iedereen. Er wordt daarom tegenwoordig aan dit aspect in de opleiding tot arts meer aandacht besteed. Jan Swinkels, hoogleraar psychiatrie in Amsterdam, heeft er ooit eens over gezegd (persoonlijke mededeling): ‘de bejegening is voor de geneeskunde altijd al de meest wezenlijke factor geweest, want als je als persoon een rotzak bent dan is het niet mogelijk om patiŽnten goed te behandelen’. En verder ‘als iemand een klootzakkerige mentaliteit heeft, hoeven wij hem niet als dokter’.

In de dagelijkse praktijk blijkt het aan fatsoen en respect, zorgvuldige communicatie, voldoende informatie, en een goede bejegening nogal eens te ontbreken. Men mag tegenwoordig van een dokter verwachten dat hij op een begrijpelijke manier uitlegt wat er aan de hand is en wat hij wil gaan doen. Helaas heeft nog niet iedere dokter van deze inzichten kennis genomen en is niet iedereen ervan doordrongen dat een van de belangrijkste elementen van de behandeling de therapeutische relatie is. Er gaat in dit opzicht nog het nodige mis. Ivan Wolffers schreef laatst niet voor niets over het grote belang van empathie in de arts-patiŽntrelatie.

Over de kunst van het bejegenen van haar patiŽnten schreef Minke Douwesz (pseudoniem voor psychiater Greet Kuipers) in haar roman Strikt (zeer aanbevolen). In de behandeling van psychotische patiŽnt Berend-Jan is het aspect van de bejegening uiteraard steeds van belang, maar vaak heikel. De psychiater en de sociaal-psychiatrische verpleegkundige laveren voortdurend langs de randen van klachten van de patiŽnt en zijn moeder. Zo dreigt de moeder met een klacht tegen de psychiater ‘vanwege nalatigheid’ nadat haar zoon in de crisisdienst wegens agressief gedrag werd opgenomen. Die opname lijkt terecht, maar de moeder is van mening dat problemen met moeilijke psychotische mensen opgelost moeten worden door tactvolle bejegening en niet met behulp van geneesmiddelen of (dwang)opnames. Ik weet uit ervaring hoe moeilijk het is, wanneer je lange uren maakt en moeilijke patiŽnten ziet in treurige omstandigheden, om geduldig en empathisch te blijven en op het juiste moment de goede woorden te zeggen, en de goede maatregelen te nemen waar de patiŽnt in kwestie en zijn omgeving het ook nog eens mee eens zijn. Dat vraag vaak om goed onderhandelen. Het is handig wanneer je aan het begin van die onderhandelingen over een diagnose beschikt, maar die is in de spoedeisende psychiatrie lang niet altijd voor handen.

‘”Maar het is toch zo,” beweerde de psychiater verhit, ”dat je in een paar seconden weet of iemand je aanstaat. Zodra je van alles gaat beredeneren, moet je je afvragen of je niet recht aan het praten bent wat krom is.”’

De īdiagnostischeī vaardigheid waarover deze psychiater het hier heeft, kan in de spoedeisende psychiatrie van groot nut zijn. Het is soms moeilijk de symptomen vast te stellen die naar de diagnose leiden, bijvoorbeeld als een patiŽnt weinig spraakzaam is, of een bewustzijnsstoornis heeft. Wanneer om een goede diagnose te kunnen stellen objectieve gegevens ontbreken, moet een arts zich ook durven verlaten op zijn/haar gevoel en intuÔtie. Door de manier waarop een patiŽnt contact maakt, kan de psychiater het gevoel krijgen dat deze lijdt aan schizofrenie, maar het niet te kunnen ‘bewijzen’. De psychiater RŁmke beschreef dit gevoel voor het eerst en betitelde dit het praecoxgevoel (schizofrenie werd vroeger dementia praecox genoemd). Hij beschouwde het als een belangrijk hulpmiddel bij het stellen van de diagnose en hechtte er grote waarde aan, maar tegenwoordig wordt het praecoxgevoel als diagnostisch instrument obsoleet gevonden. Toch doet een psychiater -en ook andere artsen- er verstandig aan zijn gevoel en intuÔtie bij het stellen van de diagnose te betrekken. Dat kan de kwaliteit en dus ook de veiligheid van de zorg verbeteren.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

FACT-werk en specialistische zorg in ťťn team

ĎBinnen GGZ Noord-Holland-Noord hebben we drie programmaís geschreven die de komende drie jaar hun beslag moeten krijgení, vertelt Marijke van Putten, lid van de raad van bestuur. ĎVoorheen werkten we via twee sporen: de FACT-teams en diagnostisch gerichte specialistische teams. Deze voegen we samen tot geÔntegreerde teams die wijk- en herstelgericht zijn. Teams met ervaringsdeskundigen en IPS-medewerkers die mensen begeleiden naar werk, maar ook met specialistische behandelkennis.í
Meer

Reageer |  reacties

Psychisch gezond in een opgewarmde aarde

Discussieforum over professionaliteit in de zorg voor medisch specialisten, artsen, psychologen, bestuur en management. Van Der Hoef & Partners biedt u een platform, of forum, dat gebruikt zal worden om themaís die van belang zijn bij de dagelijkse praktijk van de geneeskunde te belichten. Een ruimte voor het voeren van een discours.
Meer

Reageer |  reacties

Het is ontegenzeggelijk de schuld van de manager; of niet soms?

In haar column in Medisch Contact van juni 2017 probeert Esther van Fenema aan een peuter uit te leggen wat een manager doet: ĎEen manager is een meneer of een mevrouw die dingen regelt en heel veel moet vergaderen met andere mensen om die dingen te kunnen regelení waarop de kleuter stampvoetend roept: ĎJa maar wat kan hij dan?í. Ik vroeg me af hoe zij aan diezelfde peuter zou uitleggen wat een psychiater doet? Ik neem aan dat zij het zo zou weten uit te leggen dat die peuter ervan overtuigd is, dat een psychiater heel wat kan ook al zegt men - dat zijn vooral chirurgen - dat een psychiater niets weet en niets kan.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten