Je nier verkopen, daarom niet

27 augustus 2015

Bio-ethicus Marcel Zuijderland stelt in dagblad Trouw dat mensen de vrije beschikking hebben over hun eigen lichaam, en daarom in vrijheid moeten mogen beslissen of ze bij leven een nier willen verkopen. Een slecht idee, gebaseerd op verkeerde argumenten.

Ongeveer 500 keer per jaar doneert iemand bij leven een nier, vaak aan een familielid of geliefde. ‘Bij leven’-transplantaties geven betere resultaten dan transplantaties met nieren van overleden donoren, en de kans om als donor te overlijden is klein (0,3 op 1000 donoren).

Gratis verzekering
De (toen nog) Raad voor de Volksgezondheid en Zorg pleitte er in 2007 in haar rapport ‘FinanciŽle stimulering van orgaandonatie’ voor om levende nierdonoren een levenslange vergoeding van de ziektekostenpremie te geven (pagina 4). Ze dacht dat een gratis verzekering zou voorkomen dat mensen alleen om het geld een nier doneren. Zorgverzekeraars Nederland was juist bang dat mensen met weinig geld een nier zullen doneren om onder de kosten van een ziektekostenverzekering uit te komen

De Raad vond een gratis verzekering iets anders dan geld. Maar nooit meer voor een verplichte verzekering hoeven betalen, is een financieel cadeau. Dat je het bedrag dat ermee gemoeid gaat niet krijgt, maar periodiek en levenslang uitspaart, doet daar niets aan af. Acties waarmee je een jaar lang gratis boodschappen kunt winnen, ervaren mensen ook als een geldelijke prijs, en terecht. 

De vraag is daarom: moet het mogen, doneren voor geld?

Arme mensen
Zuijderland vindt het okť als arme mensen uit geldgebrek hun nieren te gelde maken: ‘Als iemand in armoede zijn nier te koop wil zetten, vind ik het bijna misdadig om hem dat te onthouden, want je ontneemt iemand de mogelijkheid om vooruit te komen,’ zegt hij. Dat is natuurlijk de boel omdraaien. Want als mensen hun nieren moeten verkopen om ‘vooruit te komen’ in het leven, moet je je als samenleving afvragen waaraan het ontbreekt als ze daarvoor zulke ingrijpende keuzes maken. Dan is er maatschappelijk mťťr mis dan je met de individuele verkoop van organen kunt compenseren.

Onomkeerbare keuze
Een ander argument dat Zuijderland aanvoert, is de zeer kleine overlijdenskans. Hij zegt: ‘Ach, er zijn beroepen met een veel hogere kans op overlijden – denk aan de houtkap, visserij, politie, het leger. Maar niemand peinst erover die mensen dat werk te verbieden.’ Maar een beroepskeuze is omkeerbaar; en dat is de keuze voor een nierdonatie bij leven niet. Je kunt als politieman opteren voor een minder risicovolle kantoorbaan, of je omscholen. Maar een eenmaal verkochte nier krijg je nooit meer terug, hoeveel geld je er ook voor zou willen neertellen.

Slavernij
Wie organen voor geld wil verkopen, verklaart bovendien het lichaam tot handelswaar. Wellicht zal Zuijderland hier tegenin brengen dat we onze hersenen, handen, rug, enzovoort ook ‘verkopen’ voor geld. Zelfs als je hierin meegaat, blijft het verschil dat we die hersenen, handen, enzovoort ook kunnen inzetten voor privť-activiteiten. We verhuren ze tijdelijk; we verkopen ze niet voor altijd. Maar onze organen kunnen we niet periodiek verhuren en daarna weer voor eigen doelen gebruiken. De arme drommel die uit financiŽle noodzaak een nier verkoopt, is die definitief kwijt aan degene die genoeg middelen had om ervoor te betalen. Dat lijkt meer op slavernij dan op de ‘vrije beschikking over het lichaam’ waar Zuijderland het over heeft.

AltruÔsme
Rest nog het argument of het juist is om uit louter financiŽle motieven een operatie te ondergaan die voor je eigen gezondheid alleen maar schadelijk kan zijn. Dat lijkt mij in strijd met alle waarden waar de geneeskunde voor staat.
Alles overziend kan het enige argument voor donatie bij leven alleen maar immaterieel van aard zijn: liefde, compassie of altruÔsme. Een gezond orgaan is niet te koop, maar wel te geef.

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

Shared Decision Making

Discussieforum over professionaliteit in de zorg voor medisch specialisten, artsen, psychologen, bestuur en management. Van Der Hoef & Partners biedt u een platform, of forum, dat gebruikt zal worden om themaís die van belang zijn bij de dagelijkse praktijk van de geneeskunde te belichten. Een ruimte voor het voeren van een discours.
Meer

Reageer |  reacties

Vastgoed voor veel zorginstellingen een killer

Op 1 juni 2017 treedt Paul de Bot terug als bestuurder van Dijk en Duin in Castricum. Het afscheidsinterview vindt plaats in restaurant De Oude Keuken, mensen met afstand tot de arbeidsmarkt serveren de koffie en broodjes. De Oude Keuken is een mooi voorbeeld van de herontwikkeling die het zorginstellingsterrein van Dijk en Duin onder zijn bestuurlijke leiding doormaakte. Veel GGZ-instellingen zitten door de herijking van het zorgaanbod met oud en vaak monumentaal vastgoed in hun maag. ĎDe herontwikkeling van ons vastgoed in Castricum is exemplarisch voor de zorgvastgoedsector nieuwe stijl.í
Meer

Reageer |  reacties

De dagen van de DSM-5 zijn geteld

Eindelijk is er een classificatie in de maak waarmee psychiaters en patiŽnten straks hopelijk beter uit de voeten kunnen dan met de DSM-5, het handboek voor de psychiatrie. De nieuwe concurrent heet HiTOP, de Hierarchical Taxonomy of Psychopathology.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten