Mijn medische misser

13 mei 2015

Nog niet zo heel lang geleden heb ik iemand – bijna – naar ‘gene zijde’ geholpen. Ik gaf een man in een cel onterecht methadon.

Dagelijks bezoeken mijn collega’s en ik alle opiaatafhankelijke arrestanten; in geval van onthouding dienen we methadon te verstrekken. Aangezien de gevolgen van een verstrekking aan iemand die geen opiaten gewend is, nogal desastreus kunnen zijn, zijn er vele veiligheidsregels aan de verstrekking verbonden. Zo doseren we onder andere de eerste gift bij een ‘opiaatclaimer’ altijd laag, ongeacht wat de persoon in kwestie nodig zegt te hebben of claimt te gebruiken. Daarnaast moet er sprake zijn van objectieve afkickverschijnselen. Ondanks deze en nog vele andere veiligheidsmaatregelen verstrekte ik methadon aan een man die het niet nodig had.

De man in kwestie stond op mijn ‘verslaafdenlijst’. Op deze lijst worden de namen van arrestanten die te kennen geven aan drank of drugs verslaafd te zijn, genoteerd. Ik bezocht de man. Hij oogde ziek: zweterig, ongemakkelijk, met een rommelende buik. Desgevraagd zei hij heroïne te gebruiken. De hyperperistaltiek – een typisch objectief onthoudingsverschijnsel van opiaten – gaf voor mij de doorslag. Ik verstrekte methadon. Toch ging ik met een vreemd gevoel weg.

Een paar dagen later hoorde ik dat een collega de door mij ingezette ‘behandeling’ had gestaakt: de man in kwestie werd niet beter, maar suffer van mijn methadon. Dankzij mijn collega’s alertheid, en de vele veiligheidsregels omtrent verstrekking van methadon, was er niets fout gegaan. Althans, niet in tweede instantie.

Maar hoe had dit mis kunnen gaan?

Ik bleek een alcoholonthouding voor een opiaatonthouding te hebben aangezien, waarbij de man in kwestie last van een rommelende buik had, wat ik interpreteerde als hyperperistaltiek. Dat hij drugsgebruik claimde, hielp uiteraard niet, maar daar horen we in ons vak beducht op te zijn. Het gebeurt vaker dat een arrestant denkt even lekker rustig te worden van een paar tabletten methadon, bij gebrek aan benzodiazepinen.

Ik besloot om mijn verhaal te delen met al mijn collega’s en hield een presentatie over mijn – potentieel lethale – misser. Deze viel in goede aarde. Ik heb ervan geleerd om nooit meer dat wringende onderbuikgevoel (niet-pluis!) te negeren. Volgens mij toch het sterkste ‘instrument’ dat je in het medische arsenaal tot je beschikking hebt.

Luister naar dat niet-pluis-gevoel! Bespreek fouten onderling. Leer ervan. Verbeter elkaars medisch handelen. Leer van mijn verhaal dat het gevoel in een situatie te ‘moeten’ handelen niet leidend moet zijn. Beoordeel bij twijfel een patiënt later nogmaals. Dat is een stuk veiliger.

Laat mijn medische misser niet de uwe te zijn. 

Vacatures

MEER OVER DEZE VACATURE >>

Opinie

FACT-werk en specialistische zorg in één team

‘Binnen GGZ Noord-Holland-Noord hebben we drie programma’s geschreven die de komende drie jaar hun beslag moeten krijgen’, vertelt Marijke van Putten, lid van de raad van bestuur. ‘Voorheen werkten we via twee sporen: de FACT-teams en diagnostisch gerichte specialistische teams. Deze voegen we samen tot geïntegreerde teams die wijk- en herstelgericht zijn. Teams met ervaringsdeskundigen en IPS-medewerkers die mensen begeleiden naar werk, maar ook met specialistische behandelkennis.’
Meer

Reageer |  reacties

Psychisch gezond in een opgewarmde aarde

Discussieforum over professionaliteit in de zorg voor medisch specialisten, artsen, psychologen, bestuur en management. Van Der Hoef & Partners biedt u een platform, of forum, dat gebruikt zal worden om thema’s die van belang zijn bij de dagelijkse praktijk van de geneeskunde te belichten. Een ruimte voor het voeren van een discours.
Meer

Reageer |  reacties

Het is ontegenzeggelijk de schuld van de manager; of niet soms?

In haar column in Medisch Contact van juni 2017 probeert Esther van Fenema aan een peuter uit te leggen wat een manager doet: ‘Een manager is een meneer of een mevrouw die dingen regelt en heel veel moet vergaderen met andere mensen om die dingen te kunnen regelen’ waarop de kleuter stampvoetend roept: ‘Ja maar wat kan hij dan?’. Ik vroeg me af hoe zij aan diezelfde peuter zou uitleggen wat een psychiater doet? Ik neem aan dat zij het zo zou weten uit te leggen dat die peuter ervan overtuigd is, dat een psychiater heel wat kan ook al zegt men - dat zijn vooral chirurgen - dat een psychiater niets weet en niets kan.
Meer

Reageer |  reacties

Nascholingstrajecten